شنبه , ۲۷ آبان ۱۳۹۶

دنیای رنگین کودکان در نوروز

دنیای رنگین کودکان در نوروز

هر کشور و هر فرهنگ‌ آداب‌ و رسوم‌ و سنت هایی‌ با قدمت‌ تاریخی‌ دارد که‌ از نسلی‌ به‌ نسل‌ دیگر انتقال‌ یافته‌ است. این‌ آداب‌ و سنن‌ بسیار معنا دارند و به‌ بیانی‌ وجه‌ مشترک‌ افراد یک‌ مرز و بوم‌ را تشکیل‌ می‌ دهند. بخشی‌ از این‌ سنت ها هویت‌ ملی‌ یک‌ قوم‌اند و به‌ وسیله‌ آن‌ در دنیا شناخته‌ می‌ شوند. بسیاری‌ از اعیاد ملی‌ و مذهبی‌ ما با آداب‌ و رسوم‌ خاصی‌ برگزار می‌ شوند. هر کدام‌ از این‌ مراسم‌ و رفتارهای‌ مرتبط‌ با آن‌ فلسفه‌ خاصی‌ دارند. برپایی‌ این‌ سنت ها با تشریفات، جشن ها و آیین های‌ مربوط‌ به‌ خود برای‌ کودکان‌ نیز لذت بخش‌ و خاطره‌ساز است. به‌ یاد آوردن‌ لحظه‌ های‌ خوب‌ و به ‌یاد ماندنی‌ همواره‌ باعث‌ تقویت‌ و زنده‌ شدن‌ آن‌ خاطرات‌ می‌ شود و به‌ انسان‌ شادی‌ و نشاط‌ می‌ بخشد.

انسان هایی‌ که‌ خاطراتی‌ مطلوب‌ از دوران‌ کودکی‌ دارند، اصولاً افرادی‌ سازگارتر و به‌ لحاظ‌ روانی‌ سالم ‌ترند. به‌علاوه همیشه‌ از داشتن‌ آن‌ خاطرات‌ و مرور ذهنی‌ آنها انبساط‌ خاطر پیدا می‌ کنند. برعکس کسانی‌ که‌ خاطرات‌ بدی‌ از دوران‌ کودکی‌ دارند، همیشه‌ آنچه‌ به‌ ذهنشان‌ خطور می ‌کند، نامطلوب‌ و نازیباست. آنها دچار حالاتی‌ از قبیل‌ خشم، تنفر و عصیان‌ می ‌شوند. یکی‌ از خاطرات‌ خوب‌ و مثبتی‌ که‌ کودکان‌ می‌ توانند همیشه‌ در ذهن‌ داشته‌ باشند، مراسم‌ عید نوروز است. عطر شکوفه‌ها و گل های‌ بنفشه، جیک‌ جیک‌ پرندگان، سفره‌ هفت‌ سین‌ با عطر سنبل‌ و زیبایی‌ تخم‌ مرغ های‌ رنگ‌ شده، رفتن‌ به‌ خانه‌ مادربزرگ‌ و پدربزرگ‌ و عیدی ‌گرفتن‌ از دست‌ آنها و بسیاری‌ از آداب‌ دیگر رنگ‌ تازه‌ای‌ به‌ زندگی‌ کودک‌ می‌ دهد. این‌ قبیل‌ مراسم‌ نه‌ تنها خاطره‌ای‌ خوش‌ در حافظه‌ کودک‌ برجا می‌ گذارد، بلکه‌ در رشد عاطفی‌ و اجتماعی‌ او تأثیر بسزایی‌ دارد.

با چیدن‌ هفت‌ سین‌ سفره‌ عید، برای‌ یکدیگر هفت‌ سین‌ خوشبختی‌ آرزو کنند که‌ عبارت‌ است‌ از سلامتی، سرافرازی، سربلندی، سرور، سروری، سعادت‌ و سبزبختی.

 

حفظ‌ آداب‌ و رسوم‌ برای‌ سلامت‌ روانی‌ و رشد فردی‌ و اجتماعی‌ فرزندان‌ ضروری‌ است؛ به‌ اضافه‌ این که‌ از این‌ طریق‌ ما به‌ حفظ‌ هویت‌ ملی‌ خود نیز کمک‌ می‌ کنیم.

 

کودکان‌ را تشویق‌ کنیم‌ تا در دید و بازدیدهای‌ عید شرکت‌ فعال‌ داشته‌ باشند. همچنین‌ به‌ نوجوانان‌ که‌ بعضاً از همراه‌ بودن‌ با والدین‌ و پرداختن‌ به‌ دید و بازدید خودداری‌ میکنند، بایستی‌ این‌ آموزش‌ داده‌ شود که‌ برای‌ این‌گونه‌ مراسم‌ حتماً وقت‌ بگذارند؛ به‌ دیدن‌ بزرگترها بروند و با احترام‌ و ادب‌ عید را به‌ آنها تبریک‌ بگویند. دست‌ بزرگترها را ببوسند و چنانچه‌ عیدی‌ دریافت‌ کردند قدردانی‌ و تشکر کنند.

انتشار توسط 8 تم

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.